, Profesor Uniwersytetu Medycznego dr hab. med. Robert Juszkat

 

Strona główna Penetrujące owrzodzenie miażdżycowe aorty

Penetrujące owrzodzenie miażdżycowe aorty

Penetrujące owrzodzenie aorty (ang. PAU - penetrating atheroslerotic ulcers) jest to rzadkie schorzenie, które charakteryzuje się owrzodzeniem blaszki miażdżycowej, z występującym drążeniem do błony środkowej aorty przez błonę sprężystą. PAU jest rozpoznawane coraz częściej u osób z ostrym zespołem aortalnym. Przyczyną ostrego zespołu aortalnego może być PAU lub też krwiak śródścienny aorty, a także klasyczne rozwarstwienie. Rozpoznania penetrującego owrzodzenia miażdżycowego dokonuje się na podstawie badania radiologicznego. Jako objawy można wymienić nagły ból w klatce piersiowej promieniujący do pleców, jamy brzusznej lub obejmujący cały tułów. W wyniku przerwania ciągłości błony wewnętrznej może dojść do powstania tętniaka prawdziwego, tętniaka rzekomego, wytworzenia krwiaka śródściennego aorty, rozwarstwienia ściany aorty z pęknięciem. U 94% chorych zmiany występują w części zstępującej aorty piersiowej.

Zmiany przemawiające za wystąpienie penetrującego owrzodzenia miażdżycowego aorty w W obrazie radiologicznym zmiany wskazujące na wystąpienie PAU są pojedyncze lub wieloogniskowe. W rozpoznaniu IMH dominują zgrubienia przekraczające 7 mm grubości ściany aorty, brak rozwarstwienia naczynia oraz śródścienne wysycenie krwią.

Najbardziej przydatne metody w diagnostyce obrazowej, które pomagają w rozpoznaniu penetrującego owrzodzenia aorty to echokardiografia przezprzełykowa, tomografia komputerowa, tomografia rezonansu magnetycznego. U ponad 40% chorych następuje samoistne pęknięcie aorty, skutkujące niebezpieczeństwem zgonu. Często przed pęknięciem u  pacjenta występują bóle w klatce piersiowej, a także postępujący krwiak śródścienny.

Penetrujące owrzodzenie aorty dotyczy zazwyczaj osób starszych z zaawansowaną miażdżycą naczyń oraz licznymi chorobami towarzyszącymi. Ryzyko operacji jest duże dlatego, leczeniem z wyboru staje się częściej metoda wewnątrznaczyniowa. Szacuje się , że u 50% chorych z PAU w okresie obserwacji kontrolnych rozwijają się tętniaki aorty. Leczenie wewnątrznaczyniowe zmniejsza nacisk na jednostkę powierzchni ściany naczynia i stabilizuje chorobowo zmieniony odcinek. Zmniejsza to prawdopodobieństwo wystąpienia tętniaka rzekomego czy pęknięcia aorty. Zabiegi wewnątrznaczyniowe są mało inwazyjne w porównaniu z leczeniem chirurgicznym.