Embolizacja

Embolizacja to zabieg, który polega na wprowadzeniu do światła naczynia, przez cewnik angiograficzny ciała obcego, powodując sztuczny zator. Po wykonanym zabiegu embolizacji, w obszarze zaopatrzenia tętnicy dochodzi do zmniejszenia się lub całkowitego ustania krążenia krwi. Embolizację stosuje się w celu tamowania krwotoków i krwawień, w leczeniu zmian pourazowych, chorób nowotworowych, wyłączaniu naczyń i narządów oraz malformacji naczyniowych. W Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej ok. 80% tętniaków jest leczonych tą metodą. Zabieg embolizacji poprzedzony jest badaniem angiograficznym, które jest podstawą doboru warunków technicznych do zabiegu (m.in. ilość i rodzaj materiału embolizacyjnego, drogi dojścia, a przede wszystkim które potwierdza rozpoznanie choroby). Embolizacja przeprowadzana jest zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym. Powikłania, które mogą wystąpić po zabiegu to: krwiak w miejscu wprowadzania cewnika, zakrzep lub rozwarstwienie ściany nakłuwanej tętnicy, nietolerancja środka cieniującego, niedokrwienne uszkodzenie zdrowych tkanek. Materia używany do embolizacji może być pochodzenia biologicznego lub niebiologicznego. Materiał powinien być jałowy, nietoksyczny i  nieuczulający, łatwy do wprowadzenia i trwały.

Embolizacja tętnicy nerkowej stosowana jest w leczeniu nowotworów złośliwych nerek. W przypadku guzów operacyjnych, embolizacja tętnicy nerkowej skraca zabieg, zmniejszając krwawienie śródoperacyjne i rozmiar guza. Embolizacja tętnicy nerkowej jest zabiegiem bezpiecznym.

Embolizacja tętnicy biodrowej wewnętrznej ma zastosowanie w zatrzymywaniu krwiomoczu w przypadku raka pęcherza moczowego, tamowaniu krwotoków z dróg rodnych w nieoperacyjnych rakach macicy, tamowaniu krwawień i  krwotoków po urazowych uszkodzeniach gałęzi ściennych tętnicy biodrowej wewnętrznej. Zabieg polega na cewnikowaniu tętnicy biodrowej wewnętrznej przez tętnicę udową lub tętnicę pachową.

Embolizacja tętniaków

Zabieg embolizacji tętniaka polega na nakłuciu tętnicy udowej w pachwinie, przez którą wprowadza się cewniki do tętniaka. Następnie umieszczana jest spirala w worku tętniaka, po czym wprowadzane są następne spirale, które tworzą warstwę wzmacniająca tętniaka. Powstaje wtedy „kłębek”, który wypełnia światło tętniaka, dzięki czemu krew nie wnika do naczynia. Gdy spirale zostają umieszczone w  świetle worka tętniaka wywołują proces krzepnięcia, przez co powstaje zakrzep, który zamyka światło tętniaka.