Fibrynoliza

Fibrynoliza jest to fizjologiczny proces, związany z rozpuszczeniem skrzepów, które powstały w naczyniach krwionośnych. Aby zachować płynność krążącej krwi, a jednocześnie hamować ewentualne krwawienie, w organizmie musi istnieć równowaga między dwoma procesami – krzepnięcia krwi, a procesami fibrynolizy. Gdy dochodzi uszkodzenia ściany naczynia aktywowany zostaje układ krzepnięcia, który prowadzi do przekształcenia fibrynogenu w nierozpuszczalną fibrynę, prowadzący do powstania skrzepów krwi, które hamują krwawienie. Po zakończeniu krwawienia powstałe skrzepy krwi muszą ulec rozpuszczeniu. Aby do tego doszło aktywacji ulega układ fibrynolizy. Jego składnik – plazmina to enzym, który rozkłada fibrynę skrzepu. Czas wymagany do zajścia tego procesu to tzw. czas fibrynolizy. Plazmina jest enzymem, który rozkłada fibrynę skrzepu, a czas potrzebny do tego procesu nazywany jest czasem fibrynolizy.

 

Aby zbadać czasu fibrynolizy należy pobrać próbkę krwi żylnej (najczęściej pobierana jest z żyły łokciowej). Osoba od której krew jest pobierana powinna być na czczo. Krew pobierana jest do probówki, która zawiera 3,8% cytrynianu sodu. Następnie osocze cytrynianowe poddaje się działaniu pH. Wytrąca się wtedy frakcja euglobulinowa, dzięki której można zmierzyć czas potrzebny do naturalnej fibrynolizy. Powinien on wynosić 100 do 300 minut. Czas ten może ulec skróceniu w wypadku chorób takich jak marskość wątroby, zespołu DIC, rak prostaty, wstrząs, powikłania położnicze. Czas fibrynolizy wydłuża się w przypadku chorób prowadzących do upośledzenia naturalnych mechanizmów fibrynolitycznych np. miażdżyca naczyń. Badania czasu fibrynolizy są istotne w diagnostyce zaburzeń układu hemostazy (mechanizmy zapobiegające wypływowi krwi z naczyń krwionośnych, zachodzące w warunkach prawidłowych, jak i w przypadkach ich uszkodzeń, które zapewniający prawidłowy przepływ krwi w układzie krwionośnym).